*Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

Tweet

 

FREE EXCERPT

I

(Akty, których publikacja jest obowiązkowa)

DYREKTYWA 2006/112/WE RADY

z dnia 28 listopada 2006 r.

w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,w szczególności jego art. 93,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu EkonomicznoSpolecznego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r.w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw czlonkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólnysystem podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) byla wielokrotnie zmienianaw znacznym stopniu. Przy okazji kolejnych zmian wewspomnianej dyrektywie, w trosce o jasność i ze względówracjonalnych, należy przeksztalcić tę dyrektywę.

(2) W ramach tego przeksztalcenia należy uwzględnić nadalobowiązujące przepisy dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwpaństw czlonkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (2). W związku z tym należy uchylić tę dyrektywę.

(3) W celu zapewnienia jasnego i racjonalnego przedstawieniaprzepisów, spójnego z zasadą lepszego stanowienia prawa,wlaściwe jest przeksztalcenie struktury i brzmienia dyrektywy, chociaż nie powinno to, co do zasady, spowodowaćistotnych zmian w istniejącym prawodawstwie. Niewielkaliczba zmian merytorycznych jest jednak nieodlącznymelementem procesu przeksztalcenia dyrektywy i należy jemimo wszystko wprowadzić. W przypadku wprowadzaniatakich zmian zostają one w szczególowy sposób przedstawione w przepisach regulujących transpozycję dyrektywy i jej wejście w życie.

(4) Realizacja celu zakladającego ustanowienie rynku wewnętrznego zaklada zastosowanie w państwach czlonkowskich ustawodawstw dotyczących podatków obrotowych,które nie zaklócają warunków konkurencji ani nie

utrudniają swobodnego przeplywu towarów i uslug. Niezbędna jest zatem taka harmonizacja ustawodawstwdotyczących podatków obrotowych poprzez system podatku od wartości dodanej (VAT), która wyeliminuje, w miaręmożliwości, czynniki, które mogą zaklócać warunkikonkurencji zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym.

(5) System VAT staje się najbardziej jasny i neutralny, kiedypodatek nakladany jest w możliwie najbardziej ogólnysposób, a zakres jego zastosowania obejmuje wszystkieetapy produkcji i dystrybucji oraz świadczenie uslug.W związku z tym w interesie rynku wewnętrznego i państwczlonkowskich leży przyjęcie wspólnego systemu, który marównież zastosowanie do handlu detalicznego.

(6) Zmiany należy wprowadzać stopniowo, ponieważ harmonizacja podatków obrotowych prowadzi w państwachczlonkowskich do zmian w strukturze podatkowej orazwywoluje znaczące skutki w dziedzinie budżetowej,gospodarczej i spolecznej.

(7) Nawet jeżeli stawki i zwolnienia nie zostaną calkowiciezharmonizowane, wspólny system VAT powinien pozwolićna osiągnięcie neutralnych warunków konkurencji, w takimznaczeniu, że na terytorium każdego państwa czlonkowskiego podobne towary i uslugi podlegają takiemu samemuobciążeniu podatkowemu, bez względu na dlugość lańcucha produkcji i dystrybucji.

(8) Zgodnie z decyzją Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia29 września 2000 r. w sprawie systemu środków wlasnychWspólnot Europejskich (3), budżet Wspólnot Europejskich,niezależnie od innych dochodów, jest calkowicie finansowany z zasobów wlasnych Wspólnot. Zasoby te obejmująmiędzy innymi wplywy z VAT i zasoby pochodzącez zastosowania wspólnej stawki podatku do podstawyopodatkowania określonej w jednolity sposób oraz zgodniez zasadami wspólnotowymi.

(9) Niezbędny jest okres przejściowy umożliwiający stopniowedostosowanie krajowych przepisów w określonych dziedzinach.

(1) Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmienionadyrektywą 2006/69/CE (Dz.U. L 221 z 12.8.2006, str. 9).

(2) Dz.U. 71 z 14.4.1967, str. 1301. Dyrektywa ostatnio zmienionadyrektywą 69/463/EWG (Dz.U. L 320 z 20.12.1969, str. 34). (3) Dz.U. L 253 z 7.10.2000, str. 42.

(10) W powyższym okresie przejściowym wewnątrzwspólnotowe transakcje dokonywane przez podatników innych niżpodatnicy zwolnieni, należy opodatkowywać w państwachczlonkowskich przeznaczenia wedlug stawek i na warunkach określonych przez te państwa czlonkowskie.

(11) W powyższym okresie przejściowym należy równieżopodatkowywać w państwach czlonkowskich przeznaczenia wewnątrzwspólnotowe nabycia o pewnej wartościdokonywane przez podatników zwolnionych lub osobyprawne niebędące podatnikami, niektóre wewnątrzwspólnotowe transakcje sprzedaży wysylkowej oraz dostawynowych środków transportu na rzecz osób fizycznych lubpodmiotów zwolnionych lub niebędących podatnikami,wedlug stawek i na warunkach określonych przez tepaństwa czlonkowskie, o ile takie transakcje, ze względu nabrak przepisów szczególnych, moglyby spowodowaćznaczące zaklócenia konkurencji między państwami czlonkowskimi.

(12) W związku z ich polożeniem geograficznym, sytuacjągospodarczą i spoleczną, niektóre terytoria należy wylączyćz zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.

(13) Aby zagwarantować większą neutralność podatku, termin"podatnik" należy zdefiniować w taki sposób, aby państwaczlonkowskie mogly uwzględnić osoby, które okazjonalniedokonują transakcji.

(14) Termin "transakcja podlegająca opodatkowaniu" może byćpowodem trudności, w szczególności w odniesieniu dotransakcji uznawanych za transakcje podlegające opodatkowaniu. W związku z tym należy doprecyzować tepojęcia.

(15) W celu ulatwienia wewnątrzwspólnotowego handluw zakresie prac na rzeczowym majątku ruchomym należyustanowić zasady opodatkowania mające zastosowanie dotakich transakcji, kiedy są one dokonywane na rzecznabywcy, który zostal zidentyfikowany do celów VATw państwie czlonkowskim innym niż państwo fizycznegodokonania transakcji.

(16) Za wewnątrzwspólnotowy transport towarów należy uznaćtransport odbywający się na terytorium państwa czlonkowskiego, w przypadku gdy jest on bezpośrednio związanyz transportem odbywającym się między państwamiczlonkowskimi, aby uprościć nie tylko zasady i regulacjedotyczące opodatkowania tych krajowych uslug transportu,ale również zasady mające zastosowanie do uslug pomocniczych do uslug transportu i uslug świadczonych przezpośredników uczestniczących w świadczeniu poszczególnych uslug.

(17) Określenie miejsca, w którym transakcje podlegająceopodatkowaniu zostaly dokonane, może być źródlemkonfliktów dotyczących jurysdykcji między państwamiczlonkowskimi, w szczególności w odniesieniu do dostawytowarów przeznaczonych do montażu i w odniesieniu doświadczenia uslug. O ile miejscem świadczenia uslugpowinno, co do zasady, być miejsce, w którym uslugodawca posiada siedzibę dzialalności gospodarczej, tomiejsce to należy jednak zdefiniować jako znajdujące sięw państwie czlonkowskim uslugobiorcy, w szczególnościw przypadku niektórych uslug świadczonych pomiędzypodatnikami, gdzie koszt uslugi jest wliczany w cenętowaru.

(18) Należy doprecyzować definicję miejsca opodatkowanianiektórych transakcji dokonywanych na pokladzie jednostek plywających, statków powietrznych lub pociągóww trakcie przewozu osób na terytorium Wspólnoty.

(19) Do celów VAT energię elektryczną i gaz uznaje się zatowary. Szczególnie trudne jest jednak określenie miejscadostawy. W celu uniknięcia podwójnego opodatkowanialub nieopodatkowania oraz w celu utworzenia prawdziwego rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej bezograniczeń związanych z systemem VAT miejscem dostawygazu w systemie gazowym i dostawy energii elektrycznej,zanim towary te znajdą się w końcowym etapie konsumpcji, powinno zatem być miejsce, w którym nabywca posiadasiedzibę dzialalności gospodarczej. Dostawa gazu i energiielektrycznej w końcowym etapie, czyli od pośrednikówi dystrybutorów do konsumenta końcowego, powinna byćopodatkowana w miejscu, w którym nabywca faktycznieużytkuje i konsumuje te towary.

(20) Zastosowanie do wynajmu rzeczowego majątku ruchomego ogólnej zasady przewidującej, że świadczenie uslugjest opodatkowane w państwie czlonkowskim, w którymuslugodawca ma siedzibę, może prowadzić do poważnychzaklóceń konkurencji, w przypadku gdy wynajmującyi najemca mają siedziby w różnych państwach czlonkowskich, a stawki opodatkowania w tych państwach są różne.W związku z tym konieczne jest określenie, że miejscemświadczenia uslug jest miejsce, w którym uslugobiorca masiedzibę dzialalności gospodarczej lub stale miejsce prowadzenia dzialalności gospodarczej, na rzecz którego świadczone byly uslugi lub, w przypadku braku takiej siedzibylub stalego miejsca prowadzenia dzialalności gospodarczej,stale miejsce zamieszkania lub zwykle miejsce pobytu.

(21) W odniesieniu jednak do wynajmu środków transportu, zewzględów kontrolnych należy ściśle stosować zasadęogólną, przyjmując tym samym za miejsce świadczeniauslug miejsce, w którym siedzibę ma uslugodawca.

(22) Należy opodatkować wszystkie uslugi telekomunikacyjne,których konsumpcja odbywa się na terytorium Wspólnoty,aby zapobiec zaklóceniom konkurencji w tej dziedzinie.W tym celu uslugi telekomunikacyjne świadczone na rzeczpodatników mających siedzibę na terytorium Wspólnotylub na rzecz uslugobiorców mających siedzibę w państwachtrzecich powinny, co do zasady, być opodatkowanew miejscu, w którym siedzibę ma uslugobiorca. W celuzapewnienia jednolitego opodatkowania uslug telekomunikacyjnych, które są świadczone przez podatników mają-cych siedzibę na terytoriach trzecich lub w państwachtrzecich na rzecz osób niebędących podatnikami mającychsiedzibę na terytorium Wspólnoty, a które są faktycznieużytkowane lub wykorzystywane na terytorium Wspólnoty, państwa czlonkowskie powinny jednak wprowadzićprzepis określający, że miejsce świadczenia uslug znajdujesię na terytorium Wspólnoty.

(23) W celu uniknięcia zaklóceń konkurencji również usluginadawcze radiowe i telewizyjne oraz uslugi świadczonedrogą elektroniczną z terytoriów trzecich lub państwtrzecich na rzecz osób mających siedzibę na...